UKOME ya da İETT, hangisi sorumlu bilmiyorum ama yeni bir karar alınmış. Artık halk otobüslerinde bilet kesen görevliler bulunmuyor. Yani halk otobüslerini kullanmak için de Akbil ya da elektronik bilet kullanmak zorundasınız. Kayıt dışı kullanımın önüne geçmek adına güzel bir adım, ne var ki duraklarda gerekli alt yapı çalısmaları yapılmadığı için insanlar zor durumda kalabiliyor. Özellikle yerleşim yerlerine uzak olan duraklarda Akbil dolduracak yer bulmak sıkıntı yaratabiliyor.

Bu kararın bir başka iz düşümü de otobüslerde yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlayacak simsarlar. Bugün otobüse bindiğimde Akbil’imde yeterli bakiye kalmadığını gördüm. Otobüsten inip Akbil doldurabileceğim bir yer aradım. Tabi bu sırada otobüs beni beklemedi ve otobüsü de kaçırmış oldum. Farkettim ki en yakın Akbil dolum yeri en az 5-10 dakika yürüme mesafesi uzaklığında. Belki uygulama tüm otobüslerde başlamamıştır ümidiyle bir sonraki otobüsü beklemeye başladım. Çok geçmeden geldi ve yine ücretli binemeyeceğimi gördüm. Ne yapacağımı planlarken otobüsün içindeki mülayim yüzlü bir bey, içinde benim de olduğum bir grup Akbil’siz insana, kendi Akbil’ini kullanabileceğimizi, kendisinin Akbil’ini bir kaç durak sonra doldurabileceğini söyledi. Ben dahil herkes durakta beklemek istemediğimiz için bu güzel teklife balıklama atladık.

Minibüslerde duymaya alışık olduğumuz “Ücretini vermeyen kalmasın. Var mı ücretini ödemeyen?” vb. cümlelerin arasında sekiz kişiden para topladı. Arada bir kişiye öğrenci indirimi bile uyguladı. Sonra ön tarafa geçip beş kere Akbil okuttu. O sırada biraz İETT ve UKOME’ye sinirimden, biraz da işimin görülmüş olmasından dolayı pek umursamadım ama eminim önümüzdeki günlerde bu ve benzeri manzaralar ile daha çok karşılaşacağız.

Ofise geldiğimde direkt şu haber ile karşılaştım: Halk otobüslerinde yeni dönem başladı! Habere göre İBB günler öncesinden bu durumu duyurmuş, ama toplu taşıma araçlarını seheri kullanan insanların bu duyuruları takip etmesi çok kolay olmayabiliyor. Acaba bu tip durumları düşünüp bir e-posta listesi kurmuşlar mıdır diye düşünüp İETT web sitesini kontrol ettim. E-Posta Aboneliği başlıklı bir bağlantı görünce çok umutlandım ama anladığım kadarıyla bu sistem de 2009′dan bu yana hiç kullanılmamış; İETT E-Posta Aboneliği arşiv sayfası

Umarım en kısa zamanda yerleşim yerlerine uzak ya da Akbil/Elektronik bilet doldurma imkanı olmayan duraklara gerekli destek sağlanır.

Hayatımın büyük çoğunluğunu İstanbul’da geçirdim. İstanbul‘da yaşayıp da bu şehrin güzelliklerine yabancı kalmak herhalde ömr-ü hayatımın en büyük ayıbıdır. Bir şeylere aklımın ermesi, eğitim, askerlik ve haytalıkla geçen süreyi saymazsak, son üç senedir bu ayıp ile ilgili ciddi girişimlerde bulunmadım. Eşim de benim gibi hissediyor olacak ki bu sene sürekli bu konuda birbirimizi dürtüyoruz. Aslında niyetimiz sadece İstanbul değil, güzel Türkiye’mizi gezmek, görmek ama önce İstanbul’u bitirelim, deneyim kazanalım, sonra Türkiye’ye açılırız diye düşünüyoruz.

Bu bağlamda cumartesi günü, Eminönü, Sultanhamam, Mısır çarşısı, Galata Köprüsü, Karaköy ve nihayetinde Galata Kulesi‘nden oluşan küçük bir gezi gerçekleştirdik. Mısır Çarşısı ve çevresine daha önce de gitmiştik fakat gezmek için gittiğinde insan çok daha farklı bir şekilde bakıyor/görüyor.

Babamın işi dolayısıyla çocukluğumda belli aralıklarla Sultanhamam, Yeşildirek, Tahtakale ve Sirkeci’de bol bol vakit geçirmişliğim var. Beyazıt’taki sahaflar çarşısı, Mahmutpaşa, Sirkeci Büyük Postane vb. bir çok yeri ve mekanı bölük pörçük anılarımdan hatırlıyorum. Kapalıçarşı‘da ve Tarihi hanlarda babamın peşinde az gezmedim. O zamanlar küçük benliğime fazlasıyla büyük gelen bu mekanlarda, şimdi gördüklerimi daha iyi idrak edebilen bir “ben” ile ve ara sıra sisli anılarım arasından sıyrılıp gözümün önüne gelen görüntüler eşliğinde gezinmek çok keyifli oluyor. Bir de yanımda eşimin olması ve hem kendi keyifli deneyimleri, hem de benim sevincimi, heyecanımı paylaşması bu gezintileri çok daha farklı ve güzel kılıyor.

Biz dönelim bu yazının esas konusu olan Galata Kulesi’ne. Yola öğleden sonra çıktığımız için Galata Kulesi’ne varışımız da geç oldu. Ulaştığımızda hava kararmıştı. Sanırım saat 18:30 civarlarıydı. Kulenin etrafındaki mekanlar, isimlerinden görüntülerine, kulenin etkilerini taşıyorlar. Yürürken doğru yolda olduğunuzu anlıyorsunuz. Girişte resepsiyon ve hemen karşısında ufak bir hediyelik eşya dükkanı yer alıyor. Bilet almak için sıramızı beklerken hediyelik eşya dükkanında irili ufaklı bir çok minyatür Galata Kulesi görünce dönüşte uğrayıp bir göz atmak üzere eşimle sözleştik. Kuleye giriş 10 TL. Türk vatandaşlarına %50 indirim var. Kişi başı 5 TL’den toplamda 10 TL ödeyerek biletlerimizi aldık ve asansör sırasına girdik.

Asansör ile yedinci kata çıkıyorsunuz. Asansörden indiğinizde yeni başladığını düşündüğüm bir fotoğraf hizmeti var. Yeşil perde önünde çektirdiğiniz fotoğrafın arka planına Galata Kulesi yerleştirilerek, anı fotoğrafı satın alabiliyorsunuz. Yine bu katta duvarda Galata Kulesi’nin tarihi, Türkçe ve İngilizce olarak yer alıyor. Türkçe metnin fotoğrafını çekip yazıya aktardım. Metni yazının sonunda bulabilirsiniz. Galata Kulesi’nin sitesinde de kule hakkında genel bilgi, yapısı ve Hezarfen Ahmet Çelebi ile ilgili daha fazla bilgi bulabilirsiniz.

Üst kata çıkan merdivenlerin başında bekleyen bir görevli biletlerimizi kontrol etti ve bizi bir üst kata yönlendirdi. Sekizinci kat mı asma kat mı olduğunu bilmediğim bu katta bir cafe mevcut. Manzarayı çok merak ettiğimiz için dönüşte duraklarız diyerek bir üst kata çıktık. Bu katta da bir restaurant sizi karşılıyor. Restaurantta akşamları zengin içeriğe sahip bir program var. Gitmeden önce rezervasyon yaptırmanız gerekiyor. Cafe ya da restauranta geldiğinizde giriş ücreti ödemeniz gerekiyor mu bilemiyorum, sormak aklıma gelmedi.

Restaurant girişinin diğer tarafında yer alan, balkona açılan kapıdan dışarı çıktığımızda harikulade bir manzara ile karşılaştık. Hava kararmış olduğundan ışıl ışıl İstanbul ayaklarımızın altında göz alabildiğince uzanıyordu. Biz geç kaldık ama size tavsiyem, hava kararmaya yakınken gidin, gün ışığında manzarayı bir görün. Alt kattaki cafede bu harika manzara eşliğinde bir Türk kahvesi içip, hava karardığında çıkıp tekrar bir tur atın. Bizim için bir dahaki sefere artık.

Balkona çıktığınızda trafik sağınıza doğru akıyor. Zaten dışarı adımınızı atarken hemen karşınızda bir tabela ile trafik yönünü belirtmişler. Ne var ki insanımız araç trafiğinde olduğu gibi yaya trafiğinde de saygısız. Bu yüzden de ters yöne ilerleyenler yüzünden gezintiniz sırasında bol bol trafik sıkışıklığı yaşayabilirsiniz.

Belirli aralıklarla, bulunduğunuz yerden baktığınızda gördüğünüz tarihi eserlerin ve mekanların isimlerinin yazılı olduğu tanımlayıcı fotoğraflar yerleştirilmiş. Bu fotoğraflar sayesinde baktığınız yön hakkında kolayca fikir sahibi olabiliyorsunuz. Keşke altlarına bir iki satır açıklayıcı bilgi ekleselermiş. Sadece fikir sahibi değil bilgi sahibi de olurduk diye düşündüm.

Kulenin taç kısmının ışıklandırması da balkonun kenarlarında yer alıyor fakat ışıkları çok kötü yerlere yerleştirmişler. En güzel seyir noktalarında alttan gelen yoğun beyaz ışık hem gözlerinizi rahatsız ediyor hem de fotoğraf çekimlerini zorlaştırıyor. Işıklar iki seyir bölgesi arasında yer alan birleşme noktalarının önünde olsa çok daha sağlıklı olur diye tahmin ediyorum.

Olsa harika olur dediğim bir başka uygulama ise sesli tur. En güzel örneğini Empire States binasında deneyimlemiştim. Kiraladığınız sesli tur cihazı ile, seyir sırasında karşınıza çıkan numaraları cihaza girerek, baktığınız yönde görebileceğiniz binalar vs ile ilgili bilgi sahibi olabiliyorsunuz. Empire States sesli turunda Tony isminde, New York yerlisi olarak kurgulanmış bir karakterin ağzından, esprili bir dille, çevredeki ilgi noktaları hakkında epey bir bilgi sahibi olmuştuk. Böyle bir uygulama Galata Kulesi’ne uygulansa, isteyen ücreti karşılığında bu keyfi yaşayabilse ne kadar güzel olur. Benzer bir uygulama Miniatürk‘te var ama oradaki uygulamanın çok fazla eksisi var. Birden çok dilde olması bir taraftan artıyken diğer taraftan sizden önce sistemi devreye sokan yabancı uyruklu bir ziyaretçi yüzünden dakikalarca başka bir dilde anlatımı dinlemek zorunda kalabiliyorsunuz. Ayrıca açık alanda çok fazla sayıda hoparlör de kendi dinlediğiniz anlatıma konsantre olmanızı zorlaştırabiliyor.

Aklımda bu düşünceler, ayaklarımızın altında müthiş bir İstanbul manzarası ile tura devam ederken çıkış kapısını kaçırdık. Ters yöne ilerleyip kızdığımız insanlarla aynı şeyi yapmamak adına bir tur daha atıp çıktık. Buradan sadece bir tur atabilirsiniz gibi bir sonuç çıkmasın. Tepede istediğiniz kadar kalabilirsiniz. Biz sonrasında benzer bir manzaraya sahip olan Galata Konak Cafe‘de oturmayı planladığımız için fazla oyalanmadık. Yine de bu manzara eşliğinde ve tarihi kulenin duvarlarının arasında bir çay/kahve molası vermeyi ihmal etmedik.

Restaurantın hemen alt katındaki cafede, kulenin pencerelerine yerleştirilmiş masalardan birine kurulduk ve çayımızı/kahvemizi içtik. Siparişlerimiz ile beraber gelen küçük Galata Kulesi kurabiyeleri hem şirin hem de bir o kadar lezzetliydi. Sonradan öğrendik ki kurabiyeleri kule çalışanlarından biri evde yapıyormuş. Kesinlikle tadına bakın. Çok lezizler.

Giriş katına indiğimizde, asansör çıkışında bizi hediyelik eşya dükkanı karşıladı. Daha girerken gözümüze takılan Galata Kulesi minyatürlerinden bir tanesini seçip kasaya ilerledik fakat üstümüzde nakit olmadığından ve kredi kartı geçmediğinden geri bırakmak zorunda kaldık. “Bir dahaki sefere” diyerek kuleden ayrıldık. Kulenin etrafında ufak bir tur atıp, bir kaç fotoğraf çektikten sonra yönümüzü Konak Cafe’ye çevirdik.

Galata Konak Cafe, Galata Kule‘sinin yaklaşık 150-200 metre güneyinde yer alıyor. 4 katlı bir binanın en üst katından ve terasından oluşan cafenin 1975′e dayanan bir geçmişi var. Pastane olarak hizmete başlamış, sonrasında elden geçerek cafeye dönüşmüş. Tarihinde bir dönem alkollü içecekler de servis ettiklerini zannediyorum, ne var ki şu an menüde alkollü içecek bulunmuyor. Zannımca çok büyük bir kayıp ve hatta bu manzaraya karşı iki tek atmamak da manzaraya ayıp.

Bu yazı kısa ve güzel bir günün özeti oldu. Son olarak sizi yukarda bahsettiğim Galata Kulesi tarihi ile uğurlayayım;

Dünyanın en eski kulelerinden biri olan Galata Kulesi Bizans İmparatoru Anastasius Oilozus tarafından 528 yılında fener kulesi olarak ahşaptan inşa ettirilmiş, 1348 yılında Cevenizliler tarafından Christea Turris (İsa Kulesi) adıyla yığma taştan yeniden yapılmıştır. 1453′te Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u fethiyle birlikte Osmanlı İmparatorluğu’nun yönetimine geçen Galata Kulesi imparatorluğun en parlak ve en bunalımlı dönemlerine tanıklık etmiştir.

II. Bayezid’in hükümdarlığı zamanında yaşanan büyük depremde hasar gören kule 1510 yılında Mimar Murad Bin Hayreddin tarafından onarılmıştır. Daha önceleri savunma amacıyla kullanılan Galata Kulesi müneccim Takiyıddin tarafından bir rasathane olarak kullanılmıştır. Bu rasathane 1579′da kapatılmış ve kule Kasımpaşa tersanelerinde çalıştırılan ve forsa adı verilen savaş esiri hristiyanların barınağı olmuştur.

IV. Murat (1612-1640) zamanında Hezarfen Ahmet Çelebi hazırladığı kanatlarla, tarihteki ilk uçuşu gerçekleştirmiştir. Galata Kulesi’nden havalanan Hezarfen Ahmet Çelebi İstanbul Boğazı’nın karşı kıyısında, yaklaşık 6 kilometre uzaktaki Üsküdar semtine dek uçmayı başarmıştır. Padişah tarafından ödüllendirilen bilim adamı, daha sonra tehlikeli bulunarak Cezayir’e sürülmüştür.

1714 yılında itfaiye teşkilatının kurulmasıyla, Galata Kulesi’ne yepyeni bir görev verilmiştir. Kuleye yerleştirilen gözcüler şehirde çıkan yangınları gözleyerek İstanbul’u tehdit eden bu sinsi düşman ile amansız bir mücadeleye girişmiştir. Ancak 1794′te, yıllarca tüm şehri uyardığı yangınlardan birinin kurbanı olmuştur. Kulenin kurşun ve ahşaptan oluşan çatısı, odalar ve merdivenler tamamen yanmıştır. 1831 yılında geçirdiği bir başka yangında kule büyük hasar görmüştür. Bu dönemdeki onarımla Galata Kulesi’ne yeni bir kurşun külah giydirilmiştir.

Galata Kulesi’nin görünümü tarih boyunca bir çok değişikliğe uğramıştır. Bu değişikliklerden en büyüğü 1864 yılındaki imar çalışmalarında yaşanmıştır. Kulenin avlusu ve kıyıya inen sur duvarları yıkılmış, çevresindeki hendekler de doldurulmuştur. Galata Kulesi 1967 yılında 3 yıllık bir restorasyonun ardından, II. Mahmut dönemindeki görüntüsüne kavuşmuştur.

Galata Kulesi’nin iç çapı zemin katında 8,95, dış çapı 16,45 metredir. Duvar kalınlığı temelde 3,75 metre en üst katta ise 20 santimetredir. 4. kattan sonra, Osmanlı çağı yapımı olduğunu gösteren biçimde mazgallar ve 4. katta top namlılarının yerleştirildiği yuvalar vardır. Kulenin yüksekliği 66,90 metredir. 7. ve 8. katların her birinde 14 pencere yer almaktadır.

Galata Kulesi dünyanın ziyaretçi kabul eden en eski kulesidir. Bugün bile İstanbul’un en yüksek yapılarından biridir. Tüm ihtişamıyla şehrin üzerinde yükselmekte, İstanbul’un tarihine tanıklık etmeye devam etmektedir.

Yaşımı tam hatırlamasam da aslan sütüyle ilk imtihanımı çok net hatırlıyorum. Oldukça küçüktüm, babam ve arkadaşları muhabbetin dibine vurmuşken merakla babama yaklaşıp, herkesin neşeyle içtiği beyaz suyun ne olduğunu sormuştum. “Rakı” kelimesi yeterli gelmemiş olacak ki bir de denemek istemiştim. Babam da sağ olsun, biraz muzırlıktan biraz da tadını alınca akıllanırım diye muhtemelen, tattırmıştı. Heves bu ya, kokusuna rağmen bir ağız dolusu rakıyı boğazımdan aşağı yuvarlamıştım. Yiğitliğe çamur sürmemek için de hiç bir şey olmamış da beğenmemişim gibi hızlıca uzaklaşmıştım. :) Bu deneyimden aklımda kalan iki şey vardı. İlki rakının tadı, ikincisi de masadaki şen şakrak muhabbet. Yıllar içinde kendim de bolca deneyimledim bu ikisini. İkisi ayrı ayrı güzel olsa da bir arada bambaşka oluyor.

FriendFeed’de Yakup Abiyi okurken, “Ben yazacak olsam ne yazardım?” diye düşünürken geldi aklıma. Madem aklıma geldi yazayım bari dedim. :)

Biraz kişisel bir yazı olacak. Uzun zamandır bu kadar kişisel bir yazı da yazmıyordum. Beni bu yazıyı yazmaya iten küçük kardeşimin son zamanlardaki sosyal ağlardaki etkinliği oldu.

Biz üç kardeşiz ve ben en büyükleriyim. Ortanca kardeşim ile aramda çok fazla yaş farkı yok, fakat küçük kardeşimle aramda epey yaş farkı var. Ortanca kardeşim ile beraber büyüdük, ne var ki küçük kardeşimle aramdaki yaş farkı, benim hayata atılmam, onun hayat dönemleri derken çok fazla yanında olamadım, olamıyorum. Yine de her fırsatı iyi değerlendirmeye çalışıyorum.

Küçük kardeşimle ilgili çok ilginç bir nokta var ki, benim ne kadar hoşuma gidiyorsa, onun da o kadar hoşuna gitmiyor sanki. Ya da bir görüş bildirmekten uzak. Fiziksel olarak çocukluğu benim çocukluğuma benziyordu. Bu benzerlik kardeşler arasında çok anormal değil elbette ki. Fakat zaman geçtikçe, benim özel bir müdahelem olmasa da kardeşim benim gençliğimde yaptığım şeyleri hem benden daha erken, hem de daha istikrarlı ve daha iyi yapıyor. Belirli noktalarda ayrılsak da bir çok noktada çok benzer kararlar veriyoruz. Gerek ben gerekse aile bireylerim bu benzerlikleri işaret ettiğimizde haliyle biraz sıkılıyor. Açıkçası empati kurduğumda ben de sıkılacağımı düşünüyorum. Sürekli birilerinin yaptığınız şeyler için “aaa bunu da abin yapmıştı” şeklinde yaklaşması pek hoş olmasa gerek.

Yine de bu konu çok ilgimi çekiyor. Verdiği kararlarda benim ne kadar etkim var bilmiyorum fakat bazen o kadar aynı kararlar veriyor ya da aksiyonlarda bulunuyor ki, birbirinin aynısı ya da bu kadar benzeri olayların ortaya çıkmasına ihtimal veremiyorum.

Geçenlerde bir facebook profili edindi kendisine, daha sonra da sırasıyla friendfeed, twitter vs bir çok sosyal ağa katıldı. En son icraatı da bisiklet maceralarını yazdığı blogu oldu. ilk yazısı çok hoşuma gitti. Blogun haricinde friendfeed akışını da ilgiyle takip ediyorum.

Sizlere de takip etmenizi öneririm. Çünkü biliyorum ki her zaman olduğu gibi bu konuda da beni geçecektir. :)

Yine bir haftasonu kaçamağında beraberiz. Kuzenlerle yaptığımız karting yarışından sonra arabalara atlayıp Paşamandıra’ya doğru yola çıktık. Hedefimiz Çayağzı Deresinin (ya da daha çok bilinen adıyla Riva deresinin) yanında konuşlanmış olan, kendin pişir kendin ye şeklinde hizmet veren Kalyoncu Restaurant. Dere hattı boyunca bir çok benzeri piknik alanı ve restaurant mevcut olmasına rağmen bizim en çok gittiğimiz mekan Kalyoncu Restaurant.

Kalyoncu Restaurantı daha büyük haritada inceleyin.

Oturmak/yemek yemek için 2 açık bölümü ve bir de kapalı bölümü mevcut. Açık alanlardan birisi derenin hemen kenarında ve çoğu kısmı derenin üzerine kurulmuş durumda. Çayağzı deresi durgun bir dere olduğundan suyu çok temiz değil, yine de mangal keyfinizi çok etkilemiyor. Su kenarında olmak yetiyor sanırım. Biz genelde bu bölümde oturduğumuz için diğer iki bölüm hakkında çok bir şey söyleyemeyeceğim. Diğer açık mekan çimlik arazi üzerinde piknik alanı şeklinde düzenlenmiş. Kapalı mekan ise yaz için pek uygun değil. Biz henüz kış ziyareti yapmadığımız için, kışın nasıl olduğu konusunda da bir fikrim yok.

Dere kenarında, gölgede, ağaçların altında oturuyorsunuz. Hava güneşli ve çok sıcak olmasına rağmen rüzgarın da etkisiyle üşüdük ve arabada bulunan yedek kıyafetlerle takviye yapmak zorunda kaldık. Giderken yanınıza ekstra tişört vs. almanızı tavsiye ederim. Yemekten sonra voleybol ya da futbol oynayıp, üstünüzü değiştirmek isteyebilirsiniz ya da bizim gibi üşüyüp bir kaç kat üst üste giyinmek isteyebilirsiniz.

Her ne kadar kendin pişir, kendin ye demiş olsam da, mangalla uğraşmak istemezseniz sipariş verip, yemeklerinizin pişmiş gelmesini de tercih edebilirsiniz. Köfte haricinde et ve tavuk tüketmeyen bir insan olduğumdan, yemeklerle ilgili söyleyebileceklerim oldukça sınırlı. Yine de kuzu eti sevmeyen eşimin bile iki tane kuzu pirzola yemesinden yola çıkarak etlerinin de lezzetli olduğu sonucuna varabiliriz sanırım. Patates kızartması hazır patatesten yapılmadığı için oldukça lezzetli, ayrıca yediğimiz yoğurtta çok lezzetliydi. Bu sefer “kavun ve beyaz peynir” diye de diretmedim, paşa paşa rakımızı içtik.

Yemekten sonra biraz dinlendik ve bir top satın alıp voleybol oynadık. Evet, yenilmiş olabiliriz, ama en azından ezilmedik(!). Bünyem çok uzun zaman önceki hareketleri hatırlayıp yapmaya çalıştığında ve yapamadığımda kilo vermenin ne kadar gerekli olduğunu bir kez daha idrak ettim. Yemekte aldığımız kalorileri yakmak açısından faydalı bir egzersiz oldu. Güneşe de biraz dikkat etmiş olsaydık daha iyi olabilirdi. Suratımız yanmış, akşam evde eşim de ben de suratımızdaki yanma hissinden muzdariptik.

Nasıl gideceğiniz sorusuna gelince, Riva’ya gelmeden üç kilometre önce Paşamandıra sapağından içeri girip yaklaşık beş kilometre kadar devam ediyorsunuz. Yol üzerinde benzer bir çok yer mevcut. Kalyoncu Restaurant’ı denemek isterseniz irtibat için telefon numaraları; 0216 433 34 86 – 0216 433 34 87

Son 3-4 senedir çok düzenli olmasa da bol bol karting yapmaya gidiyoruz. Özellikle son 2,5 senedir favori pistimiz Kartal’daki Karma Karting. Gerek süper pisti, gerek süper sahibi ve süper çalışanları olsun, uzun zamandır başka bir pist ihtiyacı duymamamızı sağladılar. Evlenmeden önce eşim de yarışırdı. Düğünden önce katıldığı Eylül 2007 bayanlar turnuvasını kazanarak jübilesini yaptı, arada ısrar etmeme rağmen bir türlü kendisini pistlere döndüremedim. (Aynı yarışta, kaskını bizzat taktığım kuzenimiz, eşime torpil yaptığım, bilerek kaskı kötü taktığım yönündeki asılsız iddialarda bulunsa da yarışı üçüncü olarak tamamladı.)

Bu pazar günü de 10 dakikalığına piste çıktık ve 3′ü biz olmak üzere 6 kişi yarıştık. Skor tablosunu yarıştan sonra kaybettim ama 2. olduğumu biliyorum. Genelde her yarıştan sonra kartlara çamur atsam da bu sefer kullandığım kart çok iyiydi. Başlangıç/Bitiş düzlüğünden sonraki büyük virajı tam gazla geçmeye çalıştığımda o kadar hızlanıyordu ki, en sonunda kaçınılmaz sona ulaştım ve yarışın ortasında bir kaza yaptım. Ağırlık olarak 30-40 kilo fazlam olduğundan ne kadar yetenekli(!) olsam da milletin gerisinde kalıyorum.

Karma Karting haritası için tıklayın

Toplam uzunlığı 410 metre olan pistte iki adet uzun viraj, seyir zevkini artıran uzun bir başlangıç/bitiş düzlüğü, bir köprü ve yine aynı köprünün altından geçtiğiniz bir tünel ve bol bol u dönüşleri yer alıyor. Pist o kadar güzel düzenlenmiş ki, gerek turnuvalar, gerekse bireysel müsabakalar için çok elverişli. Asfaltın kalitesi ve pistin sürekli bakımlı olması da yine sayabileceğim artılar arasında yer alıyor. Aydınlatması da bir o kadar iyi olan pistte gece yarışları yapmak da çok eğlenceli. Özellikle havanın çok sıcak olduğu bu yaz günlerinde gece yarışlarının zevki bir başka oluyor. 9 Beygir gücündeki İsveç menşeili Caroli marka kartlar da yarışmanın keyfini bir kat daha artırıyor.

Pist ile ilgili daha detaylı bilgiyi Karma Karting web sitesinden öğrenebilirsiniz. YouTube, Metacafe gibi video sitelerinde Karma Karting anahtar kelimeleriyle arama yaparsanız, yapılan turnuvalarda çekilen videolara ulaşıp pist hakkında genel bir görüş sahibi olabilirsiniz.

Son olarak iletişim bilgilerini ekleyeyim:
E-posta: ersenturker@gurcanticaret.com
Telefon: 0216 387 00 04
Adres: Çavuşoğlu Mahallesi Yalnız Selvi Cad. No:15 Kartal – İstanbul

Haftasonları bazen, oturduğumuz yere göre en az bir iki derece daha düşük sıcaklığa sahip olduğu için Beykoz taraflarına kaçıyoruz. Yine böyle bir kaçamakta karnımız kazınınca kuzen bizi İkinci Bahar’a götürdü. Kanlıca’dan Mihrabat’a çıkarken, Mihrabat Caddesine girdikten yaklaşık 70 metre sonra sağınızda yer alıyor. Harita üzerinde yerini işaretledim;

İkinci Bahar haritasını daha büyük inceleyin

Bahçeye geçip kurulduk. Karnımız zil çalıyor, hemen bir şeyler yemek istiyoruz, ama gel gör ki, öyle bir menü çıktı ki karşımıza, seç seçebilirsen. Fırın mamüllerinden (Pide, lahmacun vs), sıcak yemeklere, makarnalar, kızartmalar derken bizim gözümüz döndü… Bir buçuk mantı ve bir de kaşarlı sucuklu pide söyledik. İki kişi dönüşümlü olarak yedik ve çok memnun kaldık. (Ben bir de sütlaç hüplettim sonra :)) Menüyü ve daha fazlasını İkinci Bahar’ın web sitesinden bulabilirsiniz.

Mekan çok güzel, yemekler çok güzel ama eksileri de yok değil. İlk olarak otopark sorunuyla karşılaşabilirsiniz. Biz şansa hemen mekanın karşısında boş bir yer bulup parkettik ama kalabalık günlerde daha yukarılara çıkmak ya da çevrede biraz dolanmak gerekebilir. İkinci eksi ise mekanın biraz küçük olması. Özellikle hafta sonu bahçede yer bulmak zor olabilir. Tabi yaz için konuşuyorum, keza kışın bu sefer içerde yer bulmak problem olabilir. Yine de bu eksiler çok kafaya takılacak şeyler değil. Bunların yanında gerek servis, gerekse yemeklerin kalitesi çok tatmin ediciydi. Çalışanların ilgisi ve özellikle mekan sahibinin ara ara masaları yoklayarak, hal hatır sorması çok hoş davranışlar.

Bir sonraki kaçamakta yolumuz düşerse bu sefer “Menüyü getirin” demeyi planlıyorum :)

Unutmadan, bu da dobişko sayfası.

Blog Ödülleri 2009‘da oylarınıza talibim. Bana oy verip, sonra da gelip bu yazının altında bana oy verdiğini haber veren siz değerli okuyucularım arasında yapacağım çekilişle, kazanacağım ödülü çekilişi kazanan talihliye devredeceğim. Tabi bana oy vermeniz yetmez, birinciliğe taşımalısınız beni sevglii okuyucularım. Ayrıca kendimden de bir şeyler katmak istiyorum ve yine yapacağım çekilişle iki kişiye bir iki adet MR cihazı hediye etmeyi planlıyorum.

Ufak bir not: Oy vermek için listede blogumu arayıp bulamayan ve gelip burada yorum olarak yazanlar çekilişe katılamayacaklardır. hıh

Yaklaşık iki aydır eşimle beraber düzenli ve sağlıklı beslenmeye çalışıyoruz. Hoş benim kadar yemek seçen bir insan ne kadar düzenli beslenebilir orası da tartışılır elbetteki. Kendime 6-7 aylık bir yol çizdim. Şu an anormal değerlerde seyreden kilomu, bu süre sonunda kabul edilebilir sınırlar içerisine çekmeye çalışıyorum. İlk iki ayda altı kilo verdim.

Yukardaki grafik son iki aya ait. İlk hedefim olan 110 kiloyu geçmiş halimi gösteriyor. Yeni hedefim de 100 kilo. Yeniden iki haneli kilolara ulaşmak istiyorum. Bir de tembelliği ve erteleme alışkanlığımı yenip spor yapmaya başlamam gerekiyor. Çünkü bu gidişle yağ yerine kas kaybedeceğim ve pek de hayırlı olmayacak.

Bugün farkettim ki, bir şekilde 23 Ocak 2008′de zararlı bir kod parçacığı karalamalar.net’e iframe olarak inject edilmiş. Bunun neticesinde 28 Ocak 2009 tarihine kadar farkında olmadan ilaç reklamları yapmışım sitemden. 28′inde querystring’e sahip olan url adreslerinin çalışmaması ile ilgili bir problem yüzünden cache temizliği yapıp, WordPress çekirdek dosyalarını yeniden yüklemem ile farkında bile olmadığım bu zararlı koddan da kurtulmuşum. Bu sayfalar Google indeksine de girmiş. Temizlik yapmam gerekecek biraz. Şansa problem kısa bir zamanda çözülmüş oldu, yoksa kara listelere bile girerdim büyük ihtimal.

Bu olayın WP Super Cache ve sunucudaki dizinlerin yazma izinleri ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Ancak bir daha başıma gelirse inceleyebilirim.

WP Super Cache kullananlar, google’da link:blogadresi.com vb şekilde arayın ve bir bakın bakalım ?ilac-markasi vb bağlantılar karşınıza çıkacak mı? Çıkarsa hemen ilgili sayfaya girin ve sayfanın kaynak koduna bakın. Kaynak kodunda iframe kelimesini araştırın. Bilinçli olarak blogunuzda iframe kullanmıyorsanız, blogunuza zararlı bir kod musallat olmuş olabilir. WP Super Cache’in oluşturduğu ara belleği temizleyin, WP Super Cache’i en son sürümüne yükseltin ve zararlı kodun olduğu sayfaya tekrar girmeyi deneyin. Bunlara rağmen zararlı kodlar halen blogunuzda duruyorsa bu yazıya yorum bırakın, sizinle iletişim kurup yardım etmeye çalışırım.